Ons huisje #5: de woonkamer (met meesterstuk)

Vandaag wil ik de serie over ons huisje voorlopig afronden. De woonkamer was een van de eerste ruimtes, die we hebben ingericht. Toch heb ik deze op mijn blog bewust voor het laatst bewaard. Lees in dit artikel hoe we de woonkamer hebben ingericht, met een spectaculair meesterstuk!

Ons huisje #1: entree

Welkom in ons nieuwe huis! Gezellig dat je op bezoek komt. Vandaag lanceer ik de eerste aflevering van de serie "ons huisje". In deze serie geef ik wekelijks een rondleiding door ons nieuwe huis. We beginnen vandaag met de entree.

Entrez!

Schuilplekken en een dagje uit

Sinds Muis weer bij ons terug is, kunnen we weer over naar de orde van de dag. Eén iemand heb ik in het hele verhaal nog niet vermeld en dat is Axie. Die zat er een beetje beduusd bij, toen Muis weer terug was. Nou ja, Axie kijkt wel vaker beduusd. Maar toch.

Terwijl het stof opwaait en weer neerdaalt, zoekt iedereen een veilig plekje in huis. En wijzelf zoeken buitenshuis manieren om even te ontsnappen.

Verhuizing en Schrödingers kat

De stilte op mijn blog getuigt van de overlevingsmodus, waarin wij de afgelopen tijd hebben verkeerd. Even 180 km verderop gaan wonen, tijdelijk twee woningen huren maar nergens echt thuis zijn, je spullen in dozen wegstoppen en intussen 4 dagen per week werken. Zo’n verhuizing gaat je niet in de koude kleren zitten, zeker wanneer je net als ik slecht tegen chaos kunt.

En de huisdieren? Die leken wel tevreden toen we eenmaal met zijn allen op de nieuwe stek zaten. Toen de katten naar buiten mochten, was dat een kwestie van drie stapjes en dan weer voor de deur gaan zitten miauwen. Niets nieuws ten opzichte van onze vorige stek. Maar op een dag gebeurde er iets ergs: Muis kwam niet meer terug.

Een dagje vakantie op Ameland

Tegen het einde van de zomervakantie bezochten we spontaan nog wat plekken, die we nog eens gezien wilden hebben, voor onze verhuizing. Zo waaiden we uit in Sint Jacobieparochie, waar we al graag kwamen toen Robin nog een pup was. En daar bedachten we ineens, dat manlief nog niet op de waddeneilanden was geweest.

Op maandag 14 augustus werd mooi weer verwacht en dus maakten we een plan om die dag in alle vroegte naar Holwerd te rijden voor een dagje Ameland. Hierbij een fotorapportage, die mogelijk gemaakt is door manlief.

The twelve days of Christmas #6: huisdieren en vuurwerk

On the sixth day of Christmas my true love gave to me: 6 Geese a Laying, 5 Golden Rings... 4 Calling Birds, 3 French Hens, 2 Turtle Doves, and a Partridge in a Pear tree!

De mensen die achteraan in de rij stonden toen IQ werd uitgedeeld, laten nu van zich horen met veel geknal. Ik heb het over vuurwerk vóór oudejaarsavond.

Als pup lieten we Robin met van alles kennismaken. Hij was dan ook niet erg bang voor vuurwerk. Helaas is dat later toch veranderd: hij trekt me direct mee richting huis als we uitgaan en zit mak naast me terwijl ik beneden de afwas doe.

The twelve days of Christmas #2: kokerellen

On the second day of Christmas my true love gave to me: 2 Turtle Doves and a Pardridge in a Pear Tree! Na een fijne tweede Kerstdag en intussen 3 dagen kerstvakantie, kwam ik tot een interessant inzicht... 

Consumeren of consuminderen?

Aan mijn blogfrequentie is te zien, dat het harde werken weer is begonnen. Jammer vind ik dat, want bloggen geeft me veel rust. En dus probeer ik toch een update te geven. Het thema is vandaag consumeren. Wat kopen we wel en wat kopen we niet, dat is momenteel steeds weer de vraag.

Blogblunders en nog meer goede ideeën

Een blogagenda zou echt eens wat voor mij zijn! De lijst met blogideeën heb ik al: maar liefst zeven volgeschreven kantjes achter het tabblad "blog" in mijn nieuwe notitieboekje. Het uitwerken van die ideeën is een fijne manier om mijn gedachten een beetje te ordenen. Je weet wel, die gedachten, die maken dat ik als een wildebras door de weiden struin, maar nooit eens rustig ga zitten met een boek. (Herstel: ging zitten, gisteren kwam daar verandering in.)

Gewoonte #2: elke dag een stukje lezen

Zoals aangekondigd in mijn stukje Gewoonte #1... wil ik iedere maand een nieuwe gewoonte ontwikkelen om mijzelf vooruit te helpen. Het schijnt dat 30 dagen een geschikte periode is om iets nieuws aan te leren of af te leren (laat je inspireren door Matt Cuds op Ted Talks). Denk aan zaken als op tijd naar bed gaan, elke dag een foto maken, mediteren, hardlopen of... vul maar in wat jij zou willen leren!

Op de valreep schrijf ik vandaag - op schrikkeldag - over mijn gewoonte voor de komende maand. En ik blik terug op hoe het plannen mij verging... Uiteraard is er weer een bonus!

Nog meer uitjes!

Ik had me dit jaar voorgenomen om minstens eenmaal per maand een leuk uitje te doen. In januari gingen we naar Star Wars en in februari gingen we naar de emigratiebeurs. De maand is nog niet om, maar deze week deed zich spontaan een extra uitje aan! Manlief vond namelijk dat we veel te lang niet meer in het bos waren geweest...

November geefmaand #4 de Finale

Met de finale bedoel ik niet de beslissende wedstrijd, maar gewoon het slotstuk van de November Geefmaand. Of het toetje. Het was superleuk om mee te doen met deze dolle boel, erover te bloggen en zelfs te kunnen proeven van het Community gevoel. Ik ontdekte allerlei leuke blogs van andere gevers, kreeg ontzettend veel lezers en reacties op mijn vorige blogpost, en werd zelfs genoemd in de laatste geefmaand nieuwsbrief van Marije en Welmoed, die de geefmaand hebben georganiseerd.

Tuinbonus & Recycling

Hierbij een kleine tuinbonus, want ik had nog wat foto's over... Maar bekijk eerst nog even mijn vorige stukje, want het stukje was nog niet af, toen ik het plaatste... er zijn nu ook veel leuke foto's toegevoegd!

Blijde kerstgedachten

Jeuh, het is bijna Kerstmis!
Ik heb mijn kerstgevoel vastgelegd in vijf blijde kerstgedachten.

Vuurwerk

Ook in ons pitoresque dorpje is het eenmaal per jaar oorlog. Zelfs de minst vermogende mensen geven hun laatste spaargeld uit aan vuurwerk. Dit hadden ze beter kunnen besteden aan een reisje naar de Bahama's.

Deze kwinkslagen weerhouden mij geenzins van een avondwandeling met Robin. Zo'n doldriest beest ga je dat niet onthouden, het is zelfs goed om te doen alsof er niets aan de hand is. Ik maak mijn gebruikelijke rondje om de kerk. Ik hoor een fikse knal, een schok gaat door mij heen, maar ik blijf cool. Verderop jankt een hond. We zetten de wandeling voort.

Morgen zijn de rapen gaar. En daarna zijn ze hopelijk snel verteerd. Alvast een gelukkig nieuwjaar!!


P.S. Ik heb nog een ander leuk stukje geplaatst onder een oude datum (destijdsvergeten te plaatsen):
Sommige mensen wil je niet in je keuken hebben.

Jonge hondjes (terugblik)

Robin is alweer anderhalf jaar oud. Doordat hij klein van stuk is, wordt het vrolijke beest soms voor een Border Collie aangezien. Maar hij zit vol streken, zoals het een goede Flatcoated betaamt. Of zou dat door zijn naam komen?

Ik heb nooit beschreven hoe we hem hebben opgehaald. Dit was wel heel bijzonder!





Puppies kijken
We meenden altijd echte kattenmensen te zijn. Ik vond honden best wel eng zelfs. Maar de ene hond is de andere niet en als ik een hond kende, maakte angst plaats voor vertrouwen. Dus op een dag zaten we zomaar in de auto op weg naar Sappemeer om bij een nestje te kijken. Spannend!

De eigenaars hadden twee volwassen flatcoated retrievers en een nestje. Ook nog twee andere honden en een pony, die tevens te koop was. We bedankten vriendelijk voor de pony, maar gingen toch maar bij de puppies kijken. Ik had al wel een vermoeden dat jonge puppies ontzettend lief zouden zijn. Alleen puppies waren wel wilder dan kittens, dus ik stond in het begin toch wat aarzelend bij hun kooi te kijken. Of ik niet even bij de puppies wilde?

Talloze jonge puppies kwamen enthousiast op me af, vochten om aandacht en beten in mijn broek. Plotseling werd mijn broek warm... oh nee, had er eentje geplast? Nee, het bleek gewoon te komen door het geknaag van die heerlijke beestjes. En toen merkte ik dat bijtende honden helemaal niet eng zijn.

En dan moet je kiezen. Ja, welke is nou de liefste? Ze waren allemaal pure onschuld, aan het begin van hun leven. Als beginnende hondenbaasjes kozen we een wat timide hondje. Ik twijfelde: het moest wel een "Robin" worden en geen saai beest. Maar ach, eenmaal op z'n gemak zou hij bij ons wel loskomen.

Robin ophalen
Een halve week later konden we ons puppie alweer ophalen. Hij werd uit de kooi van zijn broertjes en zusjes gehaald. De moeder liep naar hem toe en ging nog even beschermend om hem heen staan. Toen kreeg manlief het hondje in zijn armen, dat dit alles gedwee onderging. Om hem op zijn gemak te stellen, gingen manlief en de pup achterin. Bij het opstarten, zat hij daar nog wat onwennig, maar het duurde niet lang of hij leunde tegen manlief aan. Het blijft echt een heel bijzondere ervaring!

Product review: speeltjes voor de hond

Ter gelegenheid van dierendag.

Met dat heerlijke wilde beest van ons gaan er ook de nodige speeltjes doorheen. Ja, u leest het goed: speeltjes. Net als hondekoekjes en botjes zijn ook hondespeeltjes vergankelijk. Geen enkele fabrikant geeft garantie op hun onverwoestbare dierenspeelgoed. Wij weten wel waarom.

:( De hondenfrisbee
Eigenlijk wilde ik met de hondefrisbee beginnen. Zoals de naam al doet vermoeden, kan hiermee worden gefrisbeed met de hond. Hij is gemaakt van doek gespannen over een rond touw. Touwen zijn goed voor hondetanden, in tegenstelling tot zo'n plastic mensenfrisbee. Alleen... ik heb de hondenfrisbee nooit op foto vast kunnen leggen. We kregen hem drie keer cadeau, waarbij hij met toenemende snelheid werd vernield.


:) Rode bal
Deze bal kan met brokjes worden gevuld. Wat heb ik een lol gehad, toen ik een keer Robin's hele maaltijd erin deed. Maar dat werd wel een bende. Ook zonder brokjes wordt hier vaak op geknaagd en gek genoeg overleeft dit ding dat.

:( Autobandje
Onverwoestbaar...

:) Nog een rode bal
Ook deze kan met brokjes worden gevuld. Door de in te stellen opening, ligt de moeilijkheidsgraag wat hoger. Dikwijls geeft Robin het op, om hem een dag later weer met hernieuwde interesse op te pakken.

:) Piep
Een plastic botje dat piept! Mijn man wist me te vertellen dat het gepiep doet denken aan een schreeuwende prooi. Is onze hond echt zo wreed? Hoe dan ook: het klinkt gezellig en we hebben er meerdere, aangezien de piep er na verloop van tijd uit gaat. Eigenlijk is dat zo erg nog niet: 's avonds ruilen we piep altijd voor een niet piepende piep om.

:( Het speeltje zonder naam
Tja, wat is dit voor iets? Robin kreeg het op ons gezamelijke verjaardagsfeest. Je kan er vast leuke spelletjes mee, maar hoe werkt het? Het is vast zo'n speeltje om samen met de hond mee te spelen, anders maakt hij het misschien kapot. Zou je hem aan de bal... oh, het touw gaat los! En nu begint hij aan het plastic te knagen. Hmmm...

:) Piepende bal
Na al die binnen enkele nanosecondes vernielde speeltjes zochten we toevlucht tot de Action shop. Hier nog een leuke variant op piep. We weten niet of we deze piep of bal moeten noemen bij het trainen. Wel kunnen we deze aan het rijtje duurzame speeltjes toevoegen.

:) De duurzame hondenfrisbee!
Wederom een hondvriendelijke frisbee. Je moet deze wel steeds af moet pakken, maar toch gaat deze wat langer mee. Hoewel... De eerste belandde in de vijver! Volgens de verpakking zou hij drijven, maar dat doet hij alleen als hij netjes horizontaal op het water landt... Robin kan niet onder water zoeken. Het arme beest bleef maar zoeken, waar was zijn nieuwe speeltje gebleven?

Snel weer een nieuwe gekocht. En heel voorzichtig gegooid. Alleen deze keer ging Robin er zelf mee het water in. Toen de frisbee langzaam begon te zinken, bedacht ik me niet lang. Ik stapte met mijn laarzen in de plomp. Dit zou me geen tweede keer gebeuren. Nu gaat de frisbee alleen mee naar wandelplekken zonder water.

:) De tennisbal

Leuke dingen, zolang je ze maar afschrijft wanneer je ze meeneemt naar het park. Gelukkig hebben we een hele hoop tweedehands tennisballen en is dat geen probleem. Robin mag ze zelfs binnen houden. Eén keer heb ik een bal af moeten pakken in het park. De schil zat los en ik gooide hem onopvallend in de prullebak. Althans, dat hoopte ik, maar nee, daar trapte Robin niet in. Als een razende roetsjte hij wild door alle struiken. Om daar vervolgens met 100 kleefbolletjes uit te komen.

! De voetbal
Heel leuk zo'n lekke voetbal. Alleen niet tegen Robin's vernielzucht opgewassen. Samen spelen dus maar.

:) Touw

Meestal wel een goede aankoop: Robin wordt er blij van en doet er wel een tijdje mee.

Uiteindelijk verliest het touw. Maar hier heeft Robin wel een tijdje mee gedaan!

:( Weer een speeltje zonder naam

Is ons hondje nou zo vernielzuchtig? Ik denk dat het wel meevalt. Het speelgoed wordt vast getest door honden die zwaar aan de medicijnen zitten.

Als Robin jarig is...

wil hij het liefst botjes en kouwstaafjes, zo'n groot touw en natuurlijk tweedehands tennisballen.

Fancy speelgoed weet hij niet op de juiste waarde te schatten.

Multifunctionaliteit

Multifunctionaliteit is een groot goed. Vroeger gebruikte ik dit curverkrat om spullen in op te bergen. Later werd het een wasmand. Maar je kunt er nog veel meer mee!

Robin is een echte wereldburger

We hebben een vakantiehuisje in de Eiffel geboekt en dat maakt me hondsdolblij! Om besmetting van onze hond te voorkomen, werd hij vandaag ingeënt tegen rabiës. Ook kon hij direct worden gechipt, iets wat in veel landen verplicht is, in Nederland binnenkort ook. Voor ons, mensen, zal deze plicht vast ook niet lang op zich laten wachten.

Zoals altijd sprong Robin enthousiast in de auto, plaste tegen een struik en liep blij snuffelend mee naar binnen. Gelukkig: onze hond is niet bang voor de dierenarts. Toen de deur van de spreekkamer dichtging, had Robin door dat hij erin geluisd was. Gelukkig was het zo gebeurd met de enting en de chip. De chip werd nog even getest met een scanner. Het blijft een bizar idee. Nu begrijp ik waarom honden niet mee mogen in de supermarkt. Wat zou de scanner aangeven als Robin langs de rolband loopt? Maar dit even terzijde.

Nu ik toch bij de dierenarts was, heb ik mijn zorgen over Robin’s stagnerende gewicht nog even geuit. Voerde ik hem echt niet te weinig? Nee, groter zou hij niet worden. Ietsje breder nog, maar hij moest niet dik worden. Misschien was hij toch niet helemaal raszuiver. Beide ouders zijn flatcoated retrievers en van ‘normaal’ formaat, maar inderdaad, Robin heeft geen stamboom. Nou ja, het was gewoon goed zo, ik was gerustgesteld.

Gek toch, dat zulke dingen volgens het boekje moeten gaan. Zo werd ik vroeger als klein bestempeld; met groeicurves voorspelden knappe dokters dat ik niet groter dan 1.58 m zou worden. Mijn moeder zal me vast hebben verteld dat dat helemaal niet erg was, waarop ik als een gek ben gaan eten en 7 cm heb weten te winnen. Welnu onze hond dus niet, die trekt lekker zijn eigen plan.

Na afloop deed Robin een plasje tegen de toonbank. “Dat doet hij anders nooit!” zei ik geschokt, om er direct aan toe te voegen: “maar dat zeggen ze waarschijnlijk allemaal, he?”



Lees verder over de vakantie op:

Samstag 15. Oktober
Sonntag 16. Oktober
Montag 17. Oktober
...

Robin: kleine update

Goh wat jammer dat ik nooit aan bloggen toekom, al was het maar voor mezelf. Dan maar even een korte update:

• Robin is alweer 14 kilo. Mijn man had hem de laatste keer gewogen. Niet met de terugweegmethode, die ik altijd toepaste (Mijntje met Robin wegen, Mijntje zonder Robin wegen, en het verschil berekenen, nee, Robin kan nu op de weegschaal zitten.

• Hij wordt nog steeds als pup herkend. Het groeien moet ook niet te snel gaan. Die 30 kg daar mag hij zeker nog een jaar over doen, zei de dierenarts.

• Vanochtend kon het niet langer en moest Robin in bad. Hij past er nauwelijks in, haha. En wij elke keer verzuchten, weet je nog dat hij er de 1e keer in paste? Toen was hij 5 kilo. Hij heeft er maar 1x echt in gepast!

• We moesten ons vandaag inhouden bij de wandelingen in het Leeuwarder bos (haha, ik moet nog steeds lachen om die naam). Dit is nog niet wat we ons van een zondagse wandeling voorstellen. Maar ook wel handig, want tegen de tijd dat het Leeuwarder bos te klein wordt en Robin urenlang kan wandelen, dan is mijn proefschrift klaar en heb ik daar ook tijd voor. Een meegroeihond dus.

• Leuke anecdote van vorige keer in het bos (2 weken terug). Mijntje denkt: ohnee, hij gaat toch niet in die sloot springen. Manlief kijkt net de andere kant op en hoort 'plons'. Robin is voor het eerst met een overtuigende plons in het water gegaan! Nou ja, water, het lijkt wel erwtensoep. Maar dat verschil ziet Robin niet.

• Deze keer probeerden we Robin in een relatief schoon watertje te lokken. Hij zat weer onder de modder. Mijn man wist de schade te verminderen door in een relatief schone plas het zit en lig commando te geven. Was niet genoeg, dus die middag een tweede bad voor Robin.

• Robin is wat minder vaak in de 'wolf-modus', dat is die houding waarbij hij al liggend wild om zich heen bijt en als je die tanden ziet, is het net een wolf.

• Dit wil niet zeggen dat we zijn tanden nooit meer zien of voelen :) Snoepjes geven is een spannende onderneming.

• Er is nog zoveel te vertellen. Maar laat ik besluiten met hoe Robin Asterix probeert te domineren. Hij ging altijd al speels om Asterix heen staan. Maar nu bijt hij in Asterix’ nek. Niet echt bijten, maar toch wel een eng gezicht. Asterix verdedigt zich goed en gaat Robin niet uit de weg. Meestal probeert Asterix rustig verder te lopen. Een keer greep Robin Asterix's vel, hierblijven jij. Pas toen haalde Asterix lichtelijk geirriteerd uit. Nu corrigeren we Robin wel wat meer. En Asterix haalt wat sneller uit. Ik denk dat Asterix nog steeds hoger in rang is. Mickey niet, maar dat is een ander verhaal. Die kiest steeds het hazenpad, maar ook dat wordt al wat beter.