Kijk daar wordt ik nou blij van: mijn blog heeft een lid! Ik maak een blijde vreugdesprong zoals verder alleen de geitjes bij ons in het dorp dat kunnen. Weest welkom, Bram! Ik ga vast nadenken over een welkomscadeau... misschien wat mooie theekopjes?
Verder had ik afgelopen week 44 pageviews. Nee, zo vaak heb ik zelf niet op mijn blog gezeten... Reden dus om mijn blogvoornemens voort te zetten: elke week een stukje. Aan inspiratie ontbreekt het niet. Ik heb alleen nog een ander boek, dat afmoet.
Let trouwens op, beste lezertjes, ik kan in de tijd reizen. Sommige stukjes verschijnen dan in het geniep, dus je zult goed moeten zoeken. Om het toch een beetje mysterieus te houden...
dinsdag 23 augustus 2011
zondag 21 augustus 2011
Gras drogen voor pompoenen
Toegegeven, het ziet er wel een beetje mal uit. En daarom moest het even op de foto...
Door de vele regen wordt de grond zo nat. Om te voorkomen dat de pompoenen gaan rotten, kon ik ze het beste op een bedje van stro leggen. Dit was een tip van de man van de geitjes. Bij gebrek aan stro, leek hooi mij ook wel een goed alternatief. Gelukkig waren ze juist bezig om het gras in het park te maaien. Alleen nog even drogen in de zon.
Door de vele regen wordt de grond zo nat. Om te voorkomen dat de pompoenen gaan rotten, kon ik ze het beste op een bedje van stro leggen. Dit was een tip van de man van de geitjes. Bij gebrek aan stro, leek hooi mij ook wel een goed alternatief. Gelukkig waren ze juist bezig om het gras in het park te maaien. Alleen nog even drogen in de zon.
vrijdag 12 augustus 2011
Aldi versus AH: consumeren of consuminderen?
Consumeren is één van mijn labels op dit blog. Ik had het natuurlijk consuminderen kunnen noemen, naar de levenswijze die mij zo aanspreekt. Misschien hoop ik op deze manier de gewone – door de media tot kooplust aangezette – medemens naar mijn blog te trekken. Opdat hij zich bij het lezen van mijn stukjes af zal vragen: kopen, waarom eigenlijk? Helaas... de waarheid is dat ik ook maar een mens ben. Daarom gebruik ik één overkoepelend label voor beiden.
Als tijdelijk doch desparaat werkloze huisvrouw steek ik soms wat extra tijd in het vergaren van goedkoop voedsel. Je bekijkt eens wat acties, loopt eens door een andere supermarkt die adverteert met ‘waar het opvalt, dat het meevalt’ en constateert dat het daar inderdaad opvalt àls het meevalt. Uiteindelijk ontkom je natuurlijk niet aan de onbetwistbaar goedkoopste supermarkt: de Aldi. Ze hebben niet alles, maar juist daarom zijn ze zo goedkoop.
Als elitaire Albert Heijn ganger heb ik vreemd genoeg nooit het gevoel gehad veel geld aan boodschappen te spenderen. Maar nader onderzoek leert dat de groenten, mits aanwezig bij de Aldi, soms ècht goedkoper zijn. Dan moeten bonusaanbiedingen natuurlijk geen roet in het eten gooien. Het loont dus om voor een paar groenten naar Aldi uit te wijken en de rest bij Albert Heijn te halen.
Vreemd genoeg zie je precies het tegenovergestelde als je kijkt wat degene voor je op de rolband heeft uitgesteld. Dan moet je wel het geluk hebben dat die persoon jou met je twee stuks groenten niet voorlaat, maar dat komt ook in ons vriendelijke dorpje nog wel eens voor. Meestal is de loopband volgeladen met vrachten Cola, pakken limonades, blikjes bier, driedubbel verpakte koekjes of lunchrepen, en kant-en-klare en hamburgermaaltijden.
Tja... ik kom nu toch op consuminderen uit. En ik begrijp ineens waarom andere mensen hun weekboodschappen niet op de fiets meekrijgen.
Als tijdelijk doch desparaat werkloze huisvrouw steek ik soms wat extra tijd in het vergaren van goedkoop voedsel. Je bekijkt eens wat acties, loopt eens door een andere supermarkt die adverteert met ‘waar het opvalt, dat het meevalt’ en constateert dat het daar inderdaad opvalt àls het meevalt. Uiteindelijk ontkom je natuurlijk niet aan de onbetwistbaar goedkoopste supermarkt: de Aldi. Ze hebben niet alles, maar juist daarom zijn ze zo goedkoop.
Als elitaire Albert Heijn ganger heb ik vreemd genoeg nooit het gevoel gehad veel geld aan boodschappen te spenderen. Maar nader onderzoek leert dat de groenten, mits aanwezig bij de Aldi, soms ècht goedkoper zijn. Dan moeten bonusaanbiedingen natuurlijk geen roet in het eten gooien. Het loont dus om voor een paar groenten naar Aldi uit te wijken en de rest bij Albert Heijn te halen.
Vreemd genoeg zie je precies het tegenovergestelde als je kijkt wat degene voor je op de rolband heeft uitgesteld. Dan moet je wel het geluk hebben dat die persoon jou met je twee stuks groenten niet voorlaat, maar dat komt ook in ons vriendelijke dorpje nog wel eens voor. Meestal is de loopband volgeladen met vrachten Cola, pakken limonades, blikjes bier, driedubbel verpakte koekjes of lunchrepen, en kant-en-klare en hamburgermaaltijden.
Tja... ik kom nu toch op consuminderen uit. En ik begrijp ineens waarom andere mensen hun weekboodschappen niet op de fiets meekrijgen.
zaterdag 6 augustus 2011
Enthousiast over mijn koelkast (2)
Wij gooien bijna nooit eten weg. Bij hoge uitzondering misschien een keer een half blikje maïs. Maaltijden worden keurig op elkaar afgestemd en we hebben ook een klein overzichtelijk koelkastje. Deze week bleef ik toch zitten met 1 1/2 peen, wat stronkjes paksoi, en 1/2 blikje bonen. Wat moest ik hier nu mee, zonder direct toevlucht te zoeken bij onze hond?
woensdag 3 augustus 2011
zaterdag 23 juli 2011
Smaken top vijf
Net als lievelingsbloemen heb ik ook lievelingssmaken en zelfs een heuze smaken top vijf. Hierin staan zonder twijfel aarbeien, olijven (Kalamata als ik moet kiezen) en basilicum. Oh basilicum... als ik er in de supermarkt langs loop, loop ik altijd even terug om aan het plantje te ruiken. Het liefst zou ik er als een geit mijn tanden in zetten. Dankzij een jarenlange training, heb ik dergelijke uitspattingen gelukking onder controle.
Voor de overgebleven plekjes worden constant nieuwe verkiezingen houden. Koriander is een serieuze kandidaat, maar geitenkaas kan eigenlijk ook niet ontbreken. En wat te denken van tijm, chocolade, versgemalen peper, port, geraspte citroen en een goedgelukte appeltaart... Het wordt druk in de top vijf. Dat kan natuurlijk niet, want er passen er maar vijf in een top vijf.
Voor de zekerheid stel ik het maar heel voorzichtig: “oh ja, die smaak nomineer ik ook voor mijn smaken top tien...” Had ik eigenlijk al verteld dat manlief mij soms van nerd-achtig gedrag beticht?
Voor de overgebleven plekjes worden constant nieuwe verkiezingen houden. Koriander is een serieuze kandidaat, maar geitenkaas kan eigenlijk ook niet ontbreken. En wat te denken van tijm, chocolade, versgemalen peper, port, geraspte citroen en een goedgelukte appeltaart... Het wordt druk in de top vijf. Dat kan natuurlijk niet, want er passen er maar vijf in een top vijf.
Voor de zekerheid stel ik het maar heel voorzichtig: “oh ja, die smaak nomineer ik ook voor mijn smaken top tien...” Had ik eigenlijk al verteld dat manlief mij soms van nerd-achtig gedrag beticht?
woensdag 20 juli 2011
Lievelingsbloem
Het begon ongeveer zo. Ik zei tegen mijn man: de narcis, dat is nou mijn lievelingsbloem! Prachtig geel - dit was ooit mijn lievelingskleur - en met zo’n fascinerende trompetkelk. Wat een bloem!
Toen kregen we onze eerste bloembollen voor in de tuin. Hierbij zaten blauwe druifjes. Zo mooi blauwpaars... oh ja, dat was ook mijn lievelingsbloem.
En wat te denken van de roze hyacint, die de lente zo blij inluidt? Ook mijn lievelingsbloem. En vergeet-me-nietjes niet-te-vergeten. En viooltjes natuurlijk. Sinds kort heb ik ook de schoonheid van de petunia ontdekt. En de margriet: de witte, de gele, de Spaanse, de reuzemargriet... allemaal even prachtig!
Steeds regelmatiger wees ik bloemen aan in tuintjes en vertelde mijn man enthousiast: dat is mijn lievelingsbloem! Nu hoef ik alleen nog maar te wijzen, een enthousiaste kreet te slaken of een bloemennaam te noemen en manlief concludeert: dat is zeker ook je lievelingsbloem?
Toen kregen we onze eerste bloembollen voor in de tuin. Hierbij zaten blauwe druifjes. Zo mooi blauwpaars... oh ja, dat was ook mijn lievelingsbloem.
En wat te denken van de roze hyacint, die de lente zo blij inluidt? Ook mijn lievelingsbloem. En vergeet-me-nietjes niet-te-vergeten. En viooltjes natuurlijk. Sinds kort heb ik ook de schoonheid van de petunia ontdekt. En de margriet: de witte, de gele, de Spaanse, de reuzemargriet... allemaal even prachtig!
Steeds regelmatiger wees ik bloemen aan in tuintjes en vertelde mijn man enthousiast: dat is mijn lievelingsbloem! Nu hoef ik alleen nog maar te wijzen, een enthousiaste kreet te slaken of een bloemennaam te noemen en manlief concludeert: dat is zeker ook je lievelingsbloem?
Abonneren op:
Posts (Atom)