Opvoedkundige dilemma's #1: Werk en voeding

De reis naar ons tweede vaderland is achter de rug en zoonlief hoort nu helemaal officieel bij ons! Tussen het genieten door komt er allerlei drukte op ons af met de bijbehorende dilemma's. Volgens mij zijn dit normale dingen voor ouders, maar het leek mij toch fijn om er wat blogwoorden aan te wijden.

Het werden zoveel woorden, dat ik er een blogserie van maak. Hierin bespreek ik zaken, die ons/mij bezighouden. Ik hoop, dat het leuk is om te lezen. Het zal in elk geval herkenbaar zijn voor velen. Ik bijt de spits af met twee grote onderwerpen: werk en voeding.

Werk

Ik praat jullie eerst bij over onze werksituatie. Vorig schooljaar werkten we om de beurt: manlief 3 dagen en ikzelf 2 dagen. We konden wat meer financiële lucht gebruiken, vandaar dat ik sinds het begin van dit schooljaar iets meer werk (0,555 fte in totaal).

Dat ik meer werk, wordt pas sinds deze week merkbaar. Dat komt doordat mijn eerste werkgever (een uitzendbureau) nu pas een project voor mij heeft gevonden. Dit geeft veel duidelijkheid, maar we moeten nu ook ontzettend vaak oppas regelen. Gelukkig heb ik mijn vader ontdekt als fijne oppas en vinden ook mijn schoonouders het leuk om structureel op te passen.

Wat ideaal is aan mijn vader: hij past bij ons thuis op en dat vindt zoonlief het fijnst! Ook zitten mijn vader en ik aardig op een lijn qua opvoeding. Mijn vader overlaadt zoon met aandacht, maar niet met cadeaus en snoep. Ook laat hij zoonlief zijn altijd zijn overgebleven hapje en lunch opeten. Zowel manlief als ik vinden het mooi om mijn vader in zijn opa-rol te zien.

Ook bij mijn schoonouders gaat het uitstekend. Het door de weeks laat thuiskomen is niet ideaal, maar werken met een kind (lees: overlappende werkdagen) is ook niet ideaal. Maar wat het belangrijkst is: zoonlief ziet opa en oma graag!

Al en ik ben blij, dat het voor nu allemaal goed is afgestemd. En ik hoop, dat het niet altijd nodig zal zijn.

Voeding

Wij hebben hard gewerkt om zoonlief in ons eetpatroon mee te krijgen. Dit gaat behoorlijk goed, doordat hij erg veel lust. En zo niet, dan kun je hem meestal wel overhalen om meer te eten. Regelmaat en rust helpen daarbij. Nog even aan tafel moeten blijven (en uiteraard niet voor de televisie eten) zorgt ervoor, dat zoonlief zijn bord alsnog leeg eet.

Door de spanning van afgelopen tijd heeft zoonlief extra moeite met het overblijven. Er bleven deze week dus wat boterhammen liggen. Ik was dan ook blij, dat zoonlief veel thuis is en samen met mij of opa rustig de restanten van zijn hapje en lunch op kon eten.

De dilemma's worden pas lastig als het om snoep gaat. Zoonlief vraagt zoals elk kind veel om snoep. Gelukkig kreeg ik al snel door, dat om eten of snoep vragen eigenlijk om aandacht vragen is. Zoonlief accepteert langzamerhand de grenzen die wij stellen en de alternatieven die wij bieden, zoals fruit, rijstwafels en thee zonder suiker. Snoep is dus niet de basis van zijn dieet.

Opa verwent ons vaak met levensmiddelen van zijn werk. Zoonlief vergeet dan even zijn chocopasta! ☺

Ik denk oprecht, dat zoon perfect tevreden zou kunnen zijn met de gezonde snoepjes (dadels) die ik hem voorschotel. Maar soms bekruipt mij het gevoel, dat de buitenwereld hem gewoon obees wil voeren! Supermarkten pushen ons tot aankoop van ongezond eten, want dat verkoopt beter. Mensen willen kinderen graag pleasen en snoep geven wordt ontzettend genormaliseerd. Als ouder heb je helaas niet in de hand wat je kind toegestopt krijgt.

Wat ik hierop tegen heb? Suikerconsumptie en voeding in je kindertijd hebben grote invloed op je verdere leven. In je kindertijd maak je vetcellen aan, die in je hele volwassen leven nog steeds vragen om te worden volgestopt. Volgens mij zijn weinig mensen zich hiervan bewust. En probeer je kind dan maar eens uit te leggen, waarom hij niet altijd (lees bijna nooit) cola krijgt en niet elke dag snoep of toetjes. En dat wij dat zo doen juist omdat wij van hem houden.

Zoals jullie weten, maak ik graag lekkere traktaties en toetjes. Helaas staat dat stil, omdat ik continu wil compenseren voor wat zoonlief al bij anderen heeft gekregen. Deze week stilde ik toch mijn kook- en bakbehoefte door samen met zoonlief vegan chocolademousse te maken. De oplossing is: superkleine porties. Een kind, dat meestal driemaal zo weinig avondeten verorbert, heeft ook kleinere toetjes "nodig". Voorheen kreeg hij wel eens 1 bolletje ijs en deed daar een hele Sesamstraat aflevering over.

Ik heb de mousse gegarneerd met stukjes marshmallow om vooral door onze voorraad gelatine houdend snoep heen komen. (Zelf eten wij daar niet van als vegetariërs. Voor zoonlief maken we uitzonderingen, al is een vegetarische voorraadkast ons uiteindelijke streven.)

Mooie kleine porties in borrelglaasjes. Zonder ei, dus zoonlief kan de lepels aflikken, zie coverfoto.

Wordt vervolgd

Er blijven nog talloze actuele thema's over. Dus blijf lezen als je benieuwd bent naar wat we zoals tegenkomen op gebied van emancipatie, speelgoedpistolen, en natuurlijk de decembertradities.