Happy busy family

Als ik de titels van mijn blogartikelen teruglees, spring ik echt van de hak op de tak. Voor mijn gevoel heb ik ons nieuwe gezinslid wel erg stilletjes geïntroduceerd. Misschien past dat stille wel bij ons, maar toch denk ik dat zoonlief wat meer aandacht verdient.

Na thuiskomst van onze adoptiereis en na een enorme blogpauze heeft zoonlief een natuurlijk plekje in ons huis en op mijn blog ingenomen. Dat het een schattig en lief manneke is, waarmee we graag van alles ondernemen, is jullie vast niet ontgaan. Toch wil ik hier graag wat meer vertellen over hoe het gaat.

Pieken en dalen

Hoe het gaat? Het ging eigenlijk vanaf het begin al bijzonder goed! We vormden al heel snel een knuffelig gezinnetje. Zoonlief leerde in no time de taal, omdat hij nu eenmaal graag met iedereen wilde babbelen. Hij leerde de naaste familie kennen, ging naar school, en maakte vriendjes. We maakten talloze eerste keren mee en op die momenten kon ik zomaar ineens emotioneel worden.

Het gezinsleven verliep ook met horten en stoten. De combinatie met werk was duidelijk te ambitieus, zeker bij de school, waar ik vorig jaar werkte. Ook kwam ik mijzelf enorm tegen in mijn nieuwe rol als moeder en verviel ik soms in de negativiteit, die ik van huis uit heb meegekregen. Maar ik probeer mijzelf steeds te verbeteren.

Voor zowel manlief als ikzelf ging het met pieken en dalen. We liepen er al zombies bij, net als ouders van nieuwgeboren baby's. "Maar je heb toch vanaf 20.00 uur tijd voor jezelf? Eh niet vanzelfsprekend. En het valt ook niet mee om een kind van vijf (sinds kort al zes) in de structuur van je leven te krijgen. Of om überhaupt structuur in je leven te krijgen…

Weten wat goed is

Inmiddels merk ik geregeld, dat we al aardig op elkaar zijn ingespeeld. Zoonlief eet onze maaltijden met smaak, slaapt goed, is dikke vriendjes met Puck en de katten en kan urenlang spelen. Al heeft hij voor dat laatste wel een zetje nodig. Zoon speelt en dolt graag met zijn vriendjes en is lekker ondernemend. Alles lijkt super normaal en ouders van vriendjes hebben vaak niet eens door dat zoonlief nog maar net bij ons is.

Zoonlief kan urenlang bouwen met LEGO of treintjes

Dat het anders is, merken wij soms aan kleine dingen, omdat wij daar natuurlijk oog voor hebben. Ik was dan ook blij om een keer een mede-adoptiemoeder te spreken. Zij gaf mij de gouden tip om zijn netwerk in het begin klein te houden, ongeacht wat anderen daarvan denken.

Vooral dat “ongeacht wat anderen daarvan denken” was precies het advies wat ik nodig had. Want iedereen denkt voortdurend overal alles van te weten. Dit helpt mij enorm om grenzen te stellen en ons eigen rustige plan te trekken.

Overigens krijg ik ook geregeld begripvolle reacties, zoals: “Oh daar had ik niet aan gedacht, dat het anders is als adoptie ouders”. En dan dan blijkt dat andere moeders het ook niet fijn vinden, als andere mensen hun kind zomaar cadeautjes geven.

Vrolijke gezichtjes maken met eten

We tellen onze zegeningen

Tussen alle drukte door tellen we echt onze zegeningen. We realiseren ons wat voor moois ons is overkomen, wat een geluk! Dit geluk maakt het helemaal goed, dat ik de afgelopen 10 jaar amper heb geleefd. Uiteindelijk ging dit stukje meer over mijn ervaring dan over zoonlief zelf. Toch heb ik het idee, dat ik hem nu iets beter heb geïntroduceerd. En jullie zullen ongetwijfeld nog meer lezen over ons lieve boefje ♥♥♥

Samen een olifant besluipen in het Natuurmuseum Brabant (Tilburg)